Mae Nell wedi derbyn, erbyn deuddeg mlwydd oed, bydd ei bodolaeth hi yn un heb ffrindiau. Does ganddi ddim bwys am fechgyn, colur neu chystadlu am pwy all fwyta’r lleiaf – felly does ganddi ddim obaith o lwyddo ar dringo’r ysgol cymdeithasol o arddegwyr. Ond yna, daw ferch newydd i’r ysgol.

Mae gan Eve gwallt byr fel bachgen, hiwmor drygionus, a hyder diysgog y bydd hi ryw ddydd yn dod o hyd i’w lle yn y byd. Y funud maen nhw’n cwrdd, mae Nell yn newid ei hagwedd at y syniad o ffrindiau. O’u plentyndod i’w hugeiniau a’u tridegau, bydd Eve a Nell yn caru ei gilydd ac yn brifo ei gilydd – trwy ffraeo yn eu harddegau a gwylltineb eu ysgol i ferched; trwy nosweithiau hir, meddw mewn tai blêr a rhannwyd; trwy uchafbwyntiau ac isafbwyntiau magu plentyn gyda’i gilydd heb fod yn rhamantus.

Ond pob tro, er gwaethaf y teimladau di-lafar o ddryswch rhywiol, byddant yn dewis ei gilydd. Tro ar ôl tro. Fel ffrindiau, fel cariadon, fel teulu.